“Hatîce vâlidemiz” Resûl'le nişânlıyken,
Şöyle haber gönderdi o Resûl'e gizliden.
(Etrâftan diyorlar ki: "Sen bu zenginliğinle,
Nasıl evleniyorsun öyle fakîr biriyle?”
Bu dedikoduları bertaraf etmek için,
Bizim eve, az bir şey çeyiz gönderir misin?
Ben, o gelen şeyleri, çoğaltıp bendekiyle,
Herkese gösteririm "Senden gelen mal" diye.)
Allah'ın Sevgilisi, alınca bu haberi,
İnsanlık îcâbıyla mahzûn oldu kalpleri.
Zîrâ göndermek için hazret-i Hatîce'ye,
Hiç de mâlik değildi, az bir mal ve akçeye.
"Kimden ödünç alayım?" diye düşünür iken,
Hâtırına, “hazret-i Ebû Bekr” geldi birden.
Ve onun dükkânına yürüdü bir an önce.
Kapıda karşıladı, o, Resûl’ü görünce.
Dedi: (Sevgili dostum, bir şey mi üzdü sizi?
Düşünceli görürüm zîrâ hazretinizi.)
Buyurdu: (Yâ Ebâ Bekr, bu gün ben Hatîce'ye,
Göndermem gerekiyor bir şeyler çeyiz diye.)
Dedi ki: (Bu iş kolay, niçin üzülüyorsun?
Benim ne malım varsa, yoluna fedâ olsun.
Az önce haber aldım, bir “Kervan”ım gelecek,
Şam'a göndermiş idim, şimdi şehre girecek.
Hepsi “Yetmiş” devedir, yüklüdür çok mal ile.
O kervan sizin olsun bilcümle mallarıyle.
“Kervan”ı, Hatîce'ye gönder “Çeyiz” olarak.
Yeter ki, kalbinize toz konmasın en ufak.)
O dediği kervan da, şehire girdi o an.
Dedi: (Bakın göründü, geliyor işte kervan.)
Hazret-i Ebû Bekir, durdurdu kervanını.
İpekli kumaşlarla, donattı her yanını.
Hem görmeleri için bunu insanların da,
Dolaştırdı kervanı Mekke sokaklarında.
Mekke halkı görünce “Yetmiş” yüklü deveyi,
Dediler: (Hiç görmedik böyle çok hediyeyi.)
Ateş düştü kalbine Onu kıskananların.
Ve eridi içleri, kötü fesatçıların.
“Hatîce vâlidemiz” yirmibeş yıl, berdevâm,
O Server'e hizmette gösterdi çok ihtimâm.
Meselâ Resûlullah üzülseydi bir şeye,
Eve gelip söylerdi, hazret-i Hatîce'ye.
Peygamber Efendimiz, ona bir gün dedi ki:
(Ey Hatîce, Rabbimiz bana emreyledi ki,
"Müjde ver Hatîce'ye, de ki, Allah, Cennette,
Sana, beyaz inciden köşk verecek elbette.
Olmıyacak orada sıkıntısı, kederi.
Artacak ebediyyen hem dahî nîmetleri.")
Konu: NİÇİN ÜZÜLÜYORSUN? (Okunma sayısı 45 defa)
